Na een worsteling met een gokverslaving, maanden in een afkickkliniek en een enorme schuld die ik moest afbetalen aan vrienden, familie, banken enz., heb ik een lange weg afgelegd en gezien wat de gokindustrie mensen werkelijk kan aandoen. De pijn, de eenzaamheid, de totale hopeloosheid zijn dingen die niet veel verslavingen je kunnen aandoen. Zes maanden nadat mijn volledige jaar in de afkickkliniek is afgelopen, voel ik me weer meer mens, om het zo te zeggen. Ik voel me niet meer als een dode ziel op deze wereld, maar helaas is de weg terug lang en zwaar. De eenzaamheid is nog steeds aanwezig, net als de wanhoop dat de keuzes en zonden uit het verleden mijn toekomst al hebben bepaald tot een toekomst zonder hoop, zonder plek en met schulden voor de rest van mijn leven, zonder uitweg. Nadat ik erin geslaagd ben mijn schuld terug te brengen tot 50% van wat het was, ben ik hier gekomen, eerlijk gezegd met grote schaamte, om uw hulp te vragen. De situatie in mijn land helpt mijn zaak niet, aangezien banen slecht betaald worden en de kosten voor basisbehoeften en de algemene kosten van levensonderhoud torenhoog zijn. Ik schaam me voor mezelf en zit echt in een moeilijke situatie, dus als iemand bereid is om zelfs maar een enkele cent te doneren, zou dat echt de wereld voor me betekenen. Ik hoop dat iedereen die dit leest het goed heeft en nooit in dezelfde situatie terechtkomt als ik. Het leven is werkelijk prachtig en ik zou blij zijn als iemand me zou kunnen helpen om er weer van te genieten.