Ik ben moeder van zes kinderen… en ik vecht tegen kanker om niet te sterven. Ik vecht om mijn kinderen niet als wezen achter te laten. 

Ze zijn nog zo klein, dat de gedachte dat ze zonder mij achterblijven in deze enorme wereld me tot in het diepst van mijn ziel doet pijn.

Deze woorden doen me pijn, maar ze zijn waar. Ik heb kanker en de ziekte wacht niet. Elke dag kijk ik naar mijn kinderen en probeer ik mijn tranen te verbergen. Ik zie hoe ze lachen, hoe ze spelen, hoe ze plannen maken over 'wanneer ze groot zijn'... en ik denk met angst: zal ik er nog zijn om ze te zien opgroeien?

Ik huil en smeek God om me zo lang mogelijk bij hen te houden. Elke dag zit ik vast in een rolstoel en kook ik voor ze, zorg ik voor ze en geef ik ze al mijn warmte.

  Ze hebben me allemaal nodig. De kleinste wordt 's nachts nog steeds wakker en zoekt me met haar warme handjes. De anderen vragen me waarom ik zo vaak naar het ziekenhuis ga, waarom ik bleek ben, waarom ik zo snel moe word. Ik lach naar ze en zeg dat mama gewoon “behandeld wordt”. Maar in mijn hart klinkt een schreeuw van pijn en angst, want ik weet dat, zonder hulp, mijn tijd bij hen binnenkort voorbij zou kunnen zijn.

  De dokter heeft me duidelijk gezegd: er is een kans. Een echte kans op leven, op genezing. Maar die kost 70.000 euro. Een enorm bedrag voor een moeder die alles verkoopt om nog een dag bij haar kinderen te kunnen zijn. Ik vraag niet om medelijden. Ik vraag om een helpende hand, een hart dat samen met het mijne klopt.

  Ik wil gewoon leven. Ze naar school brengen, voor ze koken, 's avonds verhaaltjes voorlezen, hun tranen wegvegen als ze vallen. Ik wil niet dat ze zonder mij opgroeien, naar een foto kijken en zeggen: Dat was mama…

  Ik smeek u uit de grond van mijn hart: help me om te blijven. Help me zodat ik ze nog welterusten kan zeggen. Help me zodat mijn zes kinderen geen wezen worden.

  Elk gebaar telt. Elke donatie betekent een extra dag, hoop, een kans op leven.

Alstublieft, laat de dood mij niet uit hun armen rukken.

Hartelijk dank!