Ik ben 62 jaar oud. Van beroep ben ik fysiotherapeut. Helaas ben ik ziek geworden: ik heb de ziekte van Parkinson en een oncologische aandoening van het ruggenmerg, waarbij de harde schil van het ruggenmerg en de hersenen instort en er hersenvocht weglekt (dit is de vloeistof die de hersenen beschermt). Ik heb een diepe hersenoperatie ondergaan; nu heb ik implantaten in beide hersenhelften, ik leef op batterijen als een robot, maar deze auto-immuunziekte maakt me kapot.Ik zie en begrijp dat ik langzaam sterf; het gaat hier als een kaars die uitgaat, mijn benen drogen uit, ik zit momenteel in een rolstoel terwijl ik de hele week langs bepaalde plekken ga en nu begrijp ik dat dit komt door de auto-immuunziekte; mijn hemoglobine daalt, ook al ligt het momenteel rond de 90. Als je het mij vraagt, is dit geen leven, maar lijden. Ik zou willen dat ik nu mijn ogen kon sluiten en weg kon zijn, zodat niemand om me heen me zou horen. Men herinnert zich mij alleen voor het goede; het enige dat me tegenhoudt is dat ik christen ben en weet dat God zelfmoord niet accepteert. In Bulgarije is er een gezegde: je leeft met geweld, maar je sterft niet met geweld. In Turkije is er een gespecialiseerde kliniek voor kankerpatiënten met alle soorten ziekten en voor veel genezen mensen. Ik heb mijn documenten opgestuurd, ik heb met de arts gesproken, maar ik heb geen mogelijkheid, en mijn familie evenmin, om de enorme kosten op ons te nemen, en ze geven me meer dan 75% garantie dat ik het zal overleven en lopend naar Bulgarije zal terugkeren, maar... helaas. Waarom wend ik me tot jullie, lieve mensen, om me goed te begrijpen, me een handje te helpen en samen de gouden top te bereiken – "Overwinning op kanker" – zodat het kan stoppen met zich te ontwikkelen en wegkwijnen. Ik ben niet hebzuchtig naar het leven, maar ik wil ten minste nog een beetje langer leven, zodat het zich mij nog een beetje kan herinneren.Mijn kleinzoon is nu 4 jaar oud en zal op 6 september afstuderen. Ik beef niet elke dag omdat ik de angst in de ogen van de professor zie; elke keer als hij me bezoekt, herhaalt hij hetzelfde: " Doe vanaf nu alles volgens het boekje, leef elke dag alsof het je laatste is en bid tot je God om het wonder te laten gebeuren" en we vragen ons af of het al bijna een jaar geleden is sinds hij de laatste rugoperatie uitvoerde en ondanks de pijn, het verdriet, de last, leef ik nog steeds en ben ik gelukkig als een klein kind..Ik vroeg hem wanneer ik weer zou kunnen zitten en hij zei me: "Nooit", en ik begon te huilen. "Waarom, professor?" Omdat we de staart volledig hebben weggesneden en daarom verkeer je nu in deze toestand. Ik zei je dat ik helemaal omringd ben door kussens zodat ik op het bed kan zitten en ik zou zo graag willen dat ik kon opstaan voor een wandeling, rechtop kon zitten als een normaal mens, kon eten en zelf naar het toilet kon gaan, maar helaas heb ik dit geschenk van God veel te laat gewaardeerd. In Bulgarije zijn mensen niet zo; iemand van 62 jaar zou al een reiziger moeten zijn, klaar voor de Heer. Hef je handen op, Gods barmhartigheid is mijn leven en de beslissing is aan jou. Leef en wees gezond, zegen elkaar en word bemind. God, laat me je vertellen over je familie, vrienden, naaste verwanten, iedereen die van je houdt en van wie jij houdt. Бог да ви пази!

Groeten van dr. Slavyanka Asenova.

P.S. Ik smeek u mij te vergeven voor de spelfouten. Ik heb u verteld hoe ik ben of hoe ik kan schrijven. Ik spreek in de microfoon en die neemt het op, maar ik praat er ook tegen zodat het stabiel is, dus er zijn zoveel spelfouten, mijn excuses nogmaals! Als je het me toestaat, wil ik je slechts één ding zeggen: "Lach zoveel mogelijk, want een dag zonder glimlach is een verspilde dag!"