Ik ben Slavyanka Asenova, 62 jaar. Ik heb de ziekte van Parkinson en ruggenmergkanker (de harde omhulling van het ruggenmerg stort in en er lekt hersenvocht weg; dit is de vloeistof die de hersenen vanaf de taille beschermt). Ik ben geen mens meer. Mijn benen zijn verlamd en ik kan niet lopen, ik zit in een rolstoel en ben al 15 maanden niet meer buiten geweest. De artsen zeggen dat ze alles volgens het boekje hebben gedaan en dat ik moet wachten tot er een wonder gebeurt, en elke keer zeggen ze dat ik moet leven alsof het mijn laatste dag is. Dat is makkelijk gezegd, maar moeilijk gedaan. Ik zie met eigen ogen hoe ik elke dag sterf en ik kan niets doen omdat het financieel ondraaglijk is. Er is een kans dat ik kan herstellen en weer verder kan, maar alleen door middel van een stamceltransplantatie. De enige hoop en steun ligt bij jullie, goede mensen; zonder jullie ben ik verloren. Het is vreselijk om opgesloten te zitten als een kip in een kooi, en te weten dat er een kans is om beter te worden, maar dat dit ver van je verwijderd is omdat je financieel afhankelijk bent. Ik geloof dat het goede altijd wint en dat er nog steeds goede mensen met een goed hart zijn die op mijn verzoek zullen reageren en helpen. Bij voorbaat dank, goede mensen, voor jullie begrip en steun, voor jullie kostbare tijd, en voor elke cent – het betekent veel voor mij. Hoop sterkt de mens altijd en sterft als laatste. We hebben een vreugdevolle en stralende feestdag voor de boeg, Kerstmis. Moge God in ieders hart geboren worden en ons vullen met vrede en liefde. Wees levendig en gezond, gezegend met al diegenen van wie je houdt en die van jou houden. Liefde. God zegene jullie! Amen!