Eftir að hafa glímt við spilafíkn, verið í endurhæfingu í marga mánuði og þurft að greiða niður gríðarlega skuld við vini, fjölskyldu, banka o.s.frv., hef ég komist langt og séð hvað spilaiðnaðurinn getur valdið einstaklingum. Sársaukinn, einmanaleikinn og algjört vonleysið er eitthvað sem ekki margar fíklar geta valdið manni. Sex mánuðum eftir að heilt ár mitt í endurhæfingu lauk, finnst mér ég vera mannlegri að segja. Mér líður ekki eins og dauðvona í heiminum en því miður er ferðalagið til baka langt og erfitt. Einmanaleikinn er enn til staðar ásamt örvæntingu yfir því að valkostir og syndir fortíðarinnar hafa þegar mótað framtíð mína í vonlausa, staðlausa og skuldaða ævilangt án leiðar út. Eftir að hafa náð að lækka skuldir mínar niður í 50% frá því sem þær voru, er ég kominn hingað, í mikilli skömm, til að biðja um hjálp ykkar. Ástandið í landi mínu hjálpar mér ekki, þar sem störf eru undirlaunuð og nauðsynjar ásamt almennum framfærslukostnaði eru gríðarlega háar. Ég skammast mín fyrir sjálfan mig og er sannarlega í erfiðri stöðu, svo ef einhver er tilbúinn að gefa, jafnvel eina krónu eða sent, þá myndi það þýða allt í heiminum. Ég vona að sá sem les þetta sé á góðum stað og hafi aldrei dottið niður á sömu braut og ég. Lífið er sannarlega dásamlegt og ég væri þakklátur ef einhver gæti hjálpað mér að varðveita það á ný.