🇦🇨

Resposta do corazón 🌿

Palabras dunha muller que comeza a súa viaxe desde cero, pero con fe, soño e amor.

Vivo onde viven aqueles aos que a vida lles presiona un pouco máis. Onde cada día é coma unha mañá sen cortinas, onde o vento camiña polas gretas e os soños baten nas fiestras coa esperanza de ser escoitados.

Aínda non teño unha casa nin sequera un apartamento. Pero teño un corazón cheo de calidez. Teño amor que aprecio. Teño un soño, non sobre o luxo, senón sobre un recuncho sinxelo. Cálido, real. Onde haxa un lugar para min, para a miña familia. Onde a miña filla poida vir de visita. Onde poidamos simplemente vivir.

Non pido esmola. Pido ser escoitada. Escoitar a voz dunha muller que se pon de pé para construír algo propio. O seu propio porto. O seu propio fogar. A súa pequena morada, onde soará a música, onde se coserá a alegría, onde medrará a calor.

Quero comezar pouco a pouco, polo menos cun apartamento. Quizais cunha soa habitación, pero con fiestras ao futuro. E como saia, non depende só de min. Quizais tamén de ti. Da persoa que está a ler isto agora.

Se sentes unha resposta, se o teu corazón che di: axuda, tómoo como un sinal. Non o esquecerei. E a túa axuda converterase nun ladrillo na casa onde vivirá o amor.

Grazas. Pola vosa atención. Pola vosa participación. Por estar alí, mesmo que non esteamos familiarizados.

Con respecto, Olga e a miña familia!

🇪🇪

Resposta adicional 🌿

Naise sõnad, kes alustab oma teekonda nullist – aga usu, unistuse ja armastusega.

Ma elan seal, kus elavad need, keda elu veidi rohkem survestab. Podes acceder a un mellor sistema de auga, desfrutar de todas as túas cargas sen usar e almacenar os lootuses non utilizados.

Mul pole veel maja ega isegi korterit. Aga mul on süda täis soojust. Mul on armastus, mida ma hellitan. Mul on unistus – mitte luksusest, vaid lihtsast nurgakesest. Así, Tõeline. Kus on koht minu jaoks, minu pere jaoks. Kuhu mu tütar saab külla tulla. Kus me saame lihtsalt elada.

Ma ei palu almust. Non, e mente. Cumprirá o que é necesario, que non se engade, e que se vaian ben. Oma Sadam. Oma Kamín. Oma väike eluase, kus kõlab muusika, kus õmmeldakse rõõmu, kus kasvab soojus.

Ma tahan alustada väikeselt – vähemalt korteriga. Võib-olla ainult ühe toaga, aga tulevikku vaatavate akendega. Ja kuidas see välja kukub – see ei sõltu ainult minust. Võib-olla ka sinust. Sellest, kes seda praegu loeb.

Kui tunned vastust, kui su süda ütleb: appi, – võtan seda märgina. Ma ei unusta. Xa sinu abist saab telliskivi majas, kus armastus elab.

Tänan teid. Tähelepanu eest. Osalemise eest. Olemise eest, isegi kui me pole tuttavad.

Lugupidamisega, Olga ja minu pere!

🇷🇺

Отклик сердца 🌿

Слова женщины, начинающей путь с нуля — но с верой, мечтой и любовью.

Я живу там, где живут те, кого жизнь чуть прижала сильнее. Там, где каждый день — как утро без занавесок, где ветер гуляет по щелям, а мечты стучат стучад стучатет по щелям быть услышанными.

У меня нет пока ни дома, ни даже квартиры. Но есть сердце, полное тепла. Есть любовь, которую я берегу. Есть мечта — не о роскоши, а о простом уголке. Тёплом, настоящем. Где будет место для меня, для моей семьи. Где сможет прийти в гости моя дочка. Где мы сможем просто жить.

Я не прошу подаяния. Я прошу услышать. Услышать голос женщины, что встаёт на ноги, чтобы построить что-то своё. Свою гавань. Свой очаг. Свою маленькую обитель, где будет звучать музыка, где будет шиться радость, где будет звучать музыка.

Я хочу начать с малого — хотя бы с квартиры. Пусть с одной комнаты, но с окнами в будущее. А как получится — зависит уже не только от меня. Быть может, от тебя тоже. От того, кто читает это сейчас.

Если ты чувствуешь отклик, если твоё сердце говорит: помоги, — я принимаю это как знак. Я не забуду. И твоя помощь станет кирпичиком в доме, где будет жить любовь.

Спасибо тебе. За внимание. За участие. За то, что ты рядом, даже если мы не знакомы.

С уважением Ольга и моя семья!