Μετά από μια μάχη με τον εθισμό στον τζόγο, μήνες σε κέντρο αποκατάστασης και ένα τεράστιο χρέος που έπρεπε να ξεπληρώσω σε φίλους, συγγενείς, τράπεζες κ.λπ., έχω διανύσει πολύ δρόμο και έχω δει τι πραγματικά μπορεί να προκαλέσει η βιομηχανία του τζόγου στους ανθρώπους. Ο πόνος, η μοναξιά, η απόλυτη απελπισία είναι κάτι που δεν μπορούν να σου προκαλέσουν πολλοί εθισμοί. Έξι μήνες μετά το τέλος του ενός έτους αποκατάστασης, νιώθω πιο άνθρωπος, θα έλεγα. Δεν νιώθω σαν ένα νεκρό βάρος για τον κόσμο, αλλά δυστυχώς η επιστροφή είναι μακρά και δύσκολη. Η μοναξιά είναι ακόμα παρούσα, μαζί με την απελπισία ότι οι επιλογές και οι αμαρτίες του παρελθόντος έχουν ήδη καθορίσει το μέλλον μου σε ένα χωρίς ελπίδα, χωρίς θέση και με χρέη για μια ζωή χωρίς διέξοδο. Αφού κατάφερα να μειώσω το χρέος μου στο 50% από αυτό που ήταν, ήρθα εδώ, με μεγάλη ντροπή για να είμαι ειλικρινής, για να ζητήσω τη βοήθειά σας. Η κατάσταση στη χώρα μου δεν βοηθά την περίπτωσή μου, καθώς οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί και οι βασικές ανάγκες, μαζί με το γενικό κόστος ζωής, έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου και βρίσκομαι πραγματικά σε δύσκολη θέση, οπότε αν κάποιος είναι πρόθυμος να δωρίσει έστω και ένα λεπτό ή ένα σεντ, θα σήμαινε πραγματικά τα πάντα για μένα. Ελπίζω όποιος διαβάζει αυτό να βρίσκεται σε μια υπέροχη θέση και να μην έπεσε ποτέ στο μονοπάτι που έπεσα εγώ. Η ζωή είναι πραγματικά υπέροχη και θα ήμουν ευτυχής αν κάποιος μπορούσε να με βοηθήσει να την εκτιμήσω ξανά.