Είμαι 39 ετών και εδώ και χρόνια παλεύω με τη διπολική διαταραχή, η οποία διαγνώστηκε μετά από αμέτρητες επισκέψεις σε γιατρούς και χάρη στην αποφασιστικότητά μου να καταλάβω τι ακριβώς μου συμβαίνει. Δεν είναι εύκολη αυτή η πορεία — οι εναλλαγές στη διάθεση, οι εξάψεις, η αίσθηση ότι απειλούμαι και το εσωτερικό χάος έχουν μετατρέψει τη ζωή μου σε μια μάχη. Παρά τις προσπάθειές μου να δείξω ότι νοιάζομαι, έχω χάσει δουλειές λόγω αυτών των απρόβλεπτων διακυμάνσεων. Υπήρχαν στιγμές που έπειθα τον εαυτό μου ότι ήμουν άχρηστη, παρόλο που οι άλλοι έβλεπαν δυνατότητες σε μένα, ακόμη και ως ηγέτιδα. Αλλά μέσα μου, ένιωθα ότι ένα μόνο ερέθισμα θα μπορούσε να με κάνει να «εκραγώ».

Η συνειδητοποίηση της κατάστασής μου είναι το πρώτο βήμα, αλλά η θεραπεία είναι απαραίτητη για να ζήσω μια πλήρη ζωή. Χωρίς φαρμακευτική αγωγή, δεν μπορώ να φάω, να κοιμηθώ, να σηκωθώ από το κρεβάτι — με απλά λόγια, δεν μπορώ να ζήσω. Το μακροχρόνιο άγχος και η πίεση έχουν προκαλέσει αθροιστικές κεφαλαλγίες και, πριν από ένα χρόνο, παρατήρησα ότι το δεξί μου μάτι κρεμάει — μια ορατή συνέπεια των αγώνων μου. Αλλά το μάτι δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μου — είναι η διπολική διαταραχή που μου στερεί την ηρεμία και τη σταθερότητα.

Παρά τα πάντα, συνεχίζω να αγωνίζομαι — για τον εαυτό μου, την οικογένειά μου, τη σύντροφό μου και όλους όσους συναντώ. Δεν έχω παιδιά επειδή πάντα φοβόμουν ότι, με την κατάστασή μου, δεν θα μπορούσα να τους προσφέρω σταθερή στήριξη. Τώρα, όμως, ξέρω ότι πρέπει να είμαι δυνατός και να φροντίζω την υγεία μου για να ζήσω και να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.

Ζητώ υποστήριξη για τη θεραπεία μου — κάθε ζλότι είναι ένα δομικό στοιχείο της ειρήνης, μια ευκαιρία για σταθερότητα και ένα καλύτερο αύριο. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για οποιαδήποτε βοήθεια και για την ανάγνωση της ιστορίας μου.

Με ευγνωμοσύνη,

Rafał