Είμαι 62 ετών. Είμαι φυσιοθεραπευτής στο επάγγελμα. Δυστυχώς, αρρώστησα με τη νόσο του Πάρκινσον και με μια ογκολογική πάθηση του νωτιαίου μυελού: «το σκληρό περίβλημα του νωτιαίου μυελού και του εγκεφάλου καταρρέει και διαρρέει εγκεφαλονωτιαίο υγρό (αυτό είναι το υγρό που προστατεύει τον εγκέφαλο)». Υποβλήθηκα σε βαθιά εγχείρηση στον εγκέφαλο και τώρα έχω εμφυτεύματα και στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μου, ζω με μπαταρίες σαν ρομπότ, αλλά αυτή η αυτοάνοση νόσος με καταστρέφει.Βλέπω και καταλαβαίνω ότι πεθαίνω σιγά-σιγά, όπως λέει εδώ, σαν κερί, τα πόδια μου ξεραίνονται, αυτή τη στιγμή είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι ενώ μετακινούμαι όλη την εβδομάδα με κάποια ιδιαίτερα τέτοια σημεία και τώρα καταλαβαίνω ότι αυτό οφείλεται στην αυτοάνοση νόσο, η αιμοσφαιρίνη μου πέφτει, παρόλο που αυτή τη στιγμή είναι γύρω στο 90. Αν με ρωτήσετε, αυτό δεν είναι ζωή, αλλά βασανιστήριο. Μακάρι να μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου αυτή τη στιγμή και να φύγω, ώστε κανείς γύρω μου να μην με ακούσει. Θα με θυμούνται μόνο για τα καλά, το μόνο που με σταματάει είναι ότι είμαι Χριστιανή και ξέρω ότι ο Θεός δεν δέχεται τις αυτοκτονίες. Στη Βουλγαρία υπάρχει ένα ρητό: ζεις με το ζόρι, αλλά δεν πεθαίνεις με το ζόρι. Στην Τουρκία υπάρχει μια κλινική, μια εξειδικευμένη κλινική μόνο για ασθενείς με καρκίνο όλων των τύπων και για πολλούς ανθρώπους που έχουν θεραπευτεί. Έστειλα τα έγγραφά μου, μίλησα με τον γιατρό, αλλά δεν έχω τη δυνατότητα, ούτε η οικογένειά μου, να αναλάβουμε τα τεράστια έξοδα, και μου δίνουν πάνω από 75% εγγύηση ότι θα τα καταφέρω και θα επιστρέψω στη Βουλγαρία περπατώντας, αλλά... αλίμονο. Γιατί απευθύνομαι σε εσάς, αγαπητοί άνθρωποι, για να με καταλάβετε σωστά, να μου δώσετε ένα χέρι βοηθείας και μαζί να στοχεύσουμε στην χρυσή κορυφή - «Νίκη επί του καρκίνου», ώστε να σταματήσει να εξελίσσεται και να μαραθεί. Δεν είμαι άπληστος για τη ζωή, αλλά θέλω να ζήσω τουλάχιστον λίγο περισσότερο, ώστε να με θυμάται λίγο.Ο εγγονός μου, που είναι σήμερα 4 ετών και θα αποφοιτήσει στις 6 Σεπτεμβρίου, δεν τρέμω κάθε μέρα επειδή βλέπω τον φόβο στα μάτια του καθηγητή, κάθε φορά που με επισκέπτεται επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα: « Κάνε τα πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες από εδώ και πέρα, ζήσε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου και προσευχήσου στον Θεό σου να κάνει το θαύμα να συμβεί» και αναρωτιόμαστε ή ότι έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που έκανε την τελευταία χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη και παρά τον πόνο, τη θλίψη, το βάρος, είμαι ακόμα ζωντανή και είμαι ευτυχισμένη σαν μικρό παιδί...Τον ρώτησα πότε θα μπορέσω να καθίσω και μου είπε ποτέ και άρχισα να κλαίω, γιατί καθηγητά; Επειδή κόψαμε εντελώς την ουρά και γι' αυτό βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση τώρα. Σου είπα ότι είμαι περιτριγυρισμένη από μαξιλάρια για να μπορώ να καθίσω στο κρεβάτι και θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να σηκωθώ για μια βόλτα, να καθίσω όρθια σαν κανονικός άνθρωπος, να φάω και να πάω στην τουαλέτα μόνη μου, αλλά δυστυχώς εκτίμησα αυτό το δώρο του Θεού πολύ αργά. Στη Βουλγαρία, οι άνθρωποι δεν είναι έτσι, ένα άτομο 62 ετών θα έπρεπε ήδη να είναι έτοιμο για τον Κύριο. Σηκώστε τα χέρια σας και, η ευσπλαχνία του Θεού είναι η ζωή μου και η απόφαση είναι δική σας. Ζωντανοί και υγιείς, ευλογείστε, αγαπάτε ο ένας τον άλλον και να είστε αγαπημένοι. Θεέ μου, άσε με να πω στις οικογένειές σας, στους φίλους σας, στους στενούς συγγενείς σας, σε όλους όσους σας αγαπούν και τους αγαπάτε. Бог да ви пази!

Χαιρετισμοί από τη Δρ. Σλαβιάνα Ασένοβα.

Υ.Γ. Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε για τα ορθογραφικά λάθη. Σας είπα πώς είμαι ή πώς μπορώ να γράψω. Μιλάω στο μικρόφωνο και αυτό καταγράφει, αλλά μιλάω και σε αυτό για να είναι σταθερό, οπότε υπάρχουν τόσα πολλά ορθογραφικά λάθη, ζητώ συγγνώμη για άλλη μια φορά! Αν μου επιτρέπετε, θα σας πω μόνο ένα πράγμα: «Χαμογελάστε όσο το δυνατόν περισσότερο, γιατί μια μέρα χωρίς χαμόγελο είναι μια χαμένη μέρα!»