Είμαι η Σλαβιάνκα Ασένοβα, 62 ετών. Πάσχω από νόσο του Πάρκινσον και καρκίνο του νωτιαίου μυελού (το σκληρό περίβλημα του νωτιαίου μυελού καταρρέει και διαρρέει εγκεφαλονωτιαίο υγρό, το υγρό που προστατεύει τον εγκέφαλο από τη μέση και κάτω). Δεν είμαι άνθρωπος. Τα πόδια μου είναι παραλυμένα και δεν μπορώ να περπατήσω, είμαι σε αναπηρικό αμαξίδιο, δεν έχω βγει έξω εδώ και 15 μήνες. Οι γιατροί μου λένε ότι έχουν κάνει τα πάντα σύμφωνα με τα βιβλία και να περιμένω να συμβεί ένα θαύμα, και κάθε φορά μου λένε να ζήσω σαν να είναι η τελευταία μου μέρα. Είναι εύκολο να το λες, αλλά δύσκολο να το κάνεις. Βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια πώς πεθαίνω κάθε μέρα και δεν μπορώ να κάνω τίποτα, γιατί είναι οικονομικά αβάσταχτο. Υπάρχει μια πιθανότητα να αναρρώσω και να προχωρήσω ξανά μόνο μέσω μεταμόσχευσης βλαστικών κυττάρων. Η μόνη ελπίδα και στήριξη βρίσκεται σε εσάς, καλοί άνθρωποι, χωρίς εσάς είμαι χαμένη. Είναι πολύ άσχημο να είσαι κλειδωμένη σαν κοτόπουλο σε κλουβί και να ξέρεις ότι υπάρχει μια πιθανότητα να γίνεις καλύτερα, αλλά είναι μακριά από εσένα επειδή εξαρτάσαι οικονομικά. Πιστεύω ότι το καλό πάντα νικά και ότι υπάρχουν ακόμα καλοί άνθρωποι με καλή καρδιά που θα ανταποκριθούν στο αίτημά μου και θα βοηθήσουν. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων, καλοί άνθρωποι, για την κατανόηση και την υποστήριξή σας, για τον πολύτιμο χρόνο σας και για κάθε σεντ, που σημαίνει πολλά για μένα. Η ελπίδα πάντα δυναμώνει τον άνθρωπο και πεθαίνει τελευταία. Μας περιμένουν χαρούμενες και φωτεινές γιορτές, τα Χριστούγεννα. Είθε ο Θεός να γεννηθεί στις καρδιές όλων και να μας γεμίσει με ειρήνη και αγάπη. Να είστε ζωντανοί και υγιείς, ευλογημένοι με όλους όσους αγαπάτε και όσους σας αγαπούν. Αγάπη. Ο Θεός να σας ευλογεί! Αμήν!